ايمانا

eemana — Sat, 21 Nov 2009 19:06:21 GMT

نمی دان هنوز کسانی یادشان هست یا نه که زمانی پژمانی بود، پاکدلی که اینجا می نوشت ؟!

من پس از مدت ها برگشته ام که باز اینجا بنویسم

و دقیقا برای هیچ کس بنویسم

مثل پیرمردی که پا به دهکده کودکی اش می گذارد بر می گردم و اینجا می نویسم

میزان همیشه رای ملت است

eemana — Fri, 19 Jun 2009 06:59:11 GMT

میزان ؟

در كاوش كلمه میزان در فرهنگ معین به این کلمات نيز مي رسيم

آمار –تعزیرات-ترازو-دماسنج -شرکت -عنوان -کنتراست-کوک-موازین-میزان پلی –میزانسن

رای؟

و در فرهنگ دهخدا براي كلمه راي به اين كلمات نيز بر مي خوريم

آشفته رای- اصحاب رای-بزرگ رای-تاریک رای-تباه رای-خلاف رای

رای جستن-رای خواستن-رای داشتن-رای دیدن-رای زدن-رای کردن-رای چنپا

رای زن-رای زن شدن-رای زنی-رای ساز

شوریده رای-شوم رای-کثیف رای-میمون رای-ناپاک رای-نکوهیده رای-وارونه رای

ملت - براي اين لغت اين معاني را نيز مي بينيم ؟

ملت : [ م ِل ْ ل َ ] (ع اِ) دین و کیش و شریعت . (غیاث ). کیش و دین و آیین و مذهب . (ناظم الاطباء). ملة. ج ، مِلَل « : فاتبعوا ملةابر...

ملت : [م َ ] (ع مص ) حرکت دادن و سخت جنبانیدن چیزی را. (ازمنتهی الارب ) (از ناظم الاطباء) (از اقرب الموارد)....

است گاهي معني مي دهد ؟

است . [ اُ ] (اِ) مؤلفین برهان و جهانگیری و آنندراج بمعنی افکندن و انداختن یاد کرده اند واین معنی را ازین بیت استخراج کرده اند :

بر نطع زمین طرح شهی چون تو باستی

لعبی است ز ترکش فلک بر زده ننهاد

تو مي‌روي از يادها دكتر خداحافظ

eemana — Mon, 08 Jun 2009 08:50:55 GMT

به مناسبت تمام شدن رياست جمهوري محمود احمدي نژاد و آغاز ریاست جمهوری میرحسین موسوی

تو مي‌روي از يادها دكتر خداحافظ

در سيه افسانه‌ها و خواب‌ها دكتر خداحافظ

ما و بيداري اين هذيان تلخ

تا چه باشد بعد تو تقدير ما دكتر خداحافظ

ديگر نگو با من كه فردا سبز خواهد شد

با ما خزان شد آشنا دكتر خداحافظ

هرچه فرياد بود دست شما پوشيد

بشنو اينك اين صدا دكتر خداحافظ

راه رفتن در جاده را چشم دارم

برگشتنت شد با خدا دكتر خداحافظ

شعر استقبالی است از شعر حجت اله یحیوی .

eemana — Tue, 17 Feb 2009 09:47:42 GMT

یک چاه است ، یا برکه در شب

چشم دختران این شهر

نگاه می کنم

ماه من در آنها تکرار می شود

هزار هزار می شود تصویر تو

ماه من

روشن و درخشان

اگر روزی در شبم طلوع نکنی

من در سیاهی هزار چاه ، هزار برکه غرق می شوم

پی نوشت : من شاعر نیستم این هم شعر نیست

بیم مات است در این بازی بیهوده مرا

eemana — Sat, 14 Feb 2009 18:31:51 GMT

نهال های جوان انار سرمای زمستان را تاب بیاورید که بهار پستانهایتان از خون پرشود تا درد چیدنشان را ببینید .

کرمهای ابریشم خوب برگ ها را گاز بزنید ، تا در بهار با خیال بال های رنگارنگ و پرواز در باد توت پزان در دیگ های آبجوش خفه شوید .

جوانی ام تباه شده در ترس های مدام و دلهره های بزرگ

و می شنوم که می گویند :

صبر کن ، کار کن ، فردا . . .

نامه های بی نشانی

eemana — Fri, 13 Feb 2009 19:27:48 GMT

باران پشت پنجره است ، پشت پنجره اتاقت و تو چل گیس باد شانه می زنی به سیاهی بخت من ، میان باد و باران ، من اینجا هستم ، پشت همین پنجره و با چشم یاغی ام تماشایت می کنم .

با چشم های من ببین

دیوارها کاهگلی شکم داده بودند ، گرد و بزرگ . امروز و فرداست که بزایند و بچه شان مرگ را پس بیاندازند و چشم های من چه خوب مرگ را می شناسد . قبرستان بزرگ . قبرستان بزرگ روستایی میان دره ی مه اندود .

از من میان کوره راه های سنگ لاخ گذشتم ، من پیامبری بی عصا ، بی مرید ، بی کتاب

در آن ور رودخانه شغالی مرده بود ، سرخی خونش آماسیده به سیاهی سنگ و پوسیدگی برگ ، با دهانی نیمه باز و چشم های تاریک .

و من می اندیشم که درون سلول های مغزش در لحظه مرگ چه می گذشت و وقتی دندانی های سگ تنش را می درید

" من یک شغالم ، من هستم ، نمی میرم ، نمی میرم ، صبح که شود باز می خزم میان این کوه ، باز می دوم ، با پاهای که حالا شکسته و این شکم پاره ، شب از سرم بگذرد صبح من هنوز یک شغالم "

نه !

اینها خیالات پیامبری است با خیال اینکه حیوان ها هم درکی از جهان دارند .

و شغال هیچ وقت نداست شغال بود

خوش به حال شهر شما و باران ش ، از آسمان اینجا جز دلتنگی تو چیزی نمی بارد .

باور مي كنم

eemana — Tue, 21 Oct 2008 13:18:18 GMT

زينب بيگم همسر شهسوار مرد
عمو جان چشمهايش دارد كور مي شود و هر وقت در خيابان مي بينمش مرا نمي شناسد و مي روم جلو بغلش مي كنم مي بوسمش ما ت من مي شود و من مي گوييم
من پژمانم پسر هاني هاني برادري كه برادرت نبود
و زن عمو جان ديگر نمي تواند راه برود

زينب زن شهسوار كه هميشه مي خنديد عينك ته استكاني به چشم مي زد عينك مي چسبيد پشت پلك هايش من هميشه در روستايمان در خانه اش بودم پير زن مهربان در تنور برايم نان كماج مي پخت و مي گفت زنده بمانم تا عروسي پژمان را ببينم و زنده نماند و حالا هفت روز است كه مرده ماه پيش سكته كرد نمي توانست حرف بزند خيره نگاهت مي كرد و نمي شناخت مرا .
مي خواستم بگوييم منم پژمان همان كودك بازيگوشي كه با سر و روي خاكي از كوچه باغ ها مي گذشت و به خانه تو مي رسيد خيره مي شد به عكس سياه و سفيد روي ديوار عكس ِ زير تيرهاي چوبي و مي پرسيد او كيست تا تو باز از شهسوار بگويي

عمو جان يادت هست آن روز ها كه با هاني بابا مي نشستيد توي بهار خواب خانه قديمي و كوچك
يادت هست وقتي هاني بابا مرد تو هم خنده يادت رفت
يادم هست خوب
يادم هست
خوب
عكسش هنوز درون آلبوم است پدرم با سبيل هاي سياه و شلوار پاچه گشاد و دو نقطه نوراني درون چشمانش كنار تو و كراوات پت و پهنت دو نقطه نوراني درون چشمانت
آي چه سخت است باور اينكه چشمان پدر پر از خاك است و چشمان تو ديگر نمي بيند
زن عمو جان ديگر نمي تواند راه برود
زن عمو جان كه هميشه بوي مشك عنبر مي داد ...
چه سخت است باور مرگ در زندگي
باور پيري
من فقط 21 ساله ام

استالين عزيز

eemana — Thu, 16 Oct 2008 11:41:30 GMT

مرگ هر فرد يك تراژدي است اما مرگ 20 ميلون تن صرفا يك آمار است

استالين

استالين استالين عزيز حرف تو را من مي فهمم . خوب هم مي فهمم كه آمار مدام مرگ مي شنوم . وقتي مي گويي 20 تن كشته شدند انگار در مورد كشته شدن يك گله گوسفند سخن مي گويند .

و تو استالين عزيز 20 ميليون نفر را كشتي ....

دمت گرم

كتاب استالين مخوف را مي خوانم از اين همه جنايت نفسم مي گيرد

نامه های من بر دریا

eemana — Wed, 17 Sep 2008 21:51:18 GMT

نامه های من بر دریا

همیشه آرزو داشتم واسه یه نفر نامه بنویسم . اما هیچ کس رو توی هیچ شهر دوری نداشتم .

شهریور سال قبل توی وبگردی ها به وبلاگی رسیدیم اونقدر حرف های زیبا بود که مسخ ش شدم .

اسم نویسنده اش "من" بود . دردهاش دردهای من بود که از زبانش تکرار می شد .

همه آرشیو رو خوندم . گفتم می خوام واسم نامه بنویسی و واسه ت نامه بنویسم .

و این شد آغاز قشنگترین پاییز و زمستون زندگی من . به علت محدودیت های خانوداه "من" نامه نگاری ها تموم شد .

امشب نامه هام و نامه هاش رو خوندم . بعد از اون تلاش کردم تا اون لحظه ها و نامه ها رو تکرار کنم . به هر وبلاگب برای ژیدا کردن کسی که شبیه "من" بنویسه سر زدم . کسی نبود . حتی برای یک نفر هم نامه فرستادم اما اون اصلا شبیه من نبود و حالا حسرت نامه نوشتن می کشتم ...

صد صفحه نامه فرستاده نشده دارم ...

توی آخرین نامه نوشتم :

نامه نوشتن برای تو آنقدر قشنگ بود که به سرم زده برایت تا ابدیت نامه بنویسم شاید چهل سال بعد مسئولین دانشکده ...تعجب کنند از پیرمردی که با وانت باری که پشتش پر از کاغذ است دنبال یک زهره می گردد یک زهره که چشمان قشنگی داشت . عشاق شده بود اهل ...بود می توانست ۲*۲=۴ کند . قشنگ می خندید . کارمندان در چشم پیرمرد نگه می کنند . یکباره قه قاه خنده را سر دهند به آسمان و پیرمرد برود لب دریا و همه نامه ها را بریزد به دریا تا شاید روزی زهره از لب دریا گذر کند و از سبز دریا هزار نامه نرسیده را بخواند .

دلم به اندازه کسوف هزار خورشید گرفت ....

در جایی دیگر نوشتم :

تو توی وقت عجیبی رسیدی وقتی که من در حال پوست انداختن هستم . دارم توی سیاهی خودم گم می شم زهره .دارم متروک می شم . دارم زنده زنده می میرم ...

و او نوشت : پژی ...تو هم همینطور تو هم یه موقع عجیب سررسیدی وقتی که من باید به یه چیز چنگ می انداختم که فکرم رو از بیطفی اش برگردونم ...درسته به هر طرفی برگردونم ....

حیف حیف حیف این ترس کور این فکر هر رابطه ای یعنی گناه ما رو سوزند نامه ها تموم شد . تا مباد کسی ندونه یه پژمانی بود که واسه زهره می نوشت . . .

زهره فارغ التحصیل شود دیگه جایی نبود که نامه پنهانی رو پست کنم .

یادش به خیر

هنوز هوس نامه نوشتنم هست ...

دوچرخه قرمز

eemana — Fri, 01 Aug 2008 08:46:18 GMT

ساختمان دو طبقه است ، پشت پنجره اش نه شمعدانی است نه پرده های سفید در آن خانه هیچ دختری نیست که در آینه موهایش را شانه کند و لبش را سرخ ، خانه روی کوهپایه است . در برابرش کوچه است با شیب تند ، کوچه تا پایین می رود و باریک و باریک تر می شود در امتداد کوچه یک ردیف نهال لاغر وتنک با باد خم و راست می شوند . شیب خیلی تند است آنقدر که هیچ پسر هژده ساله ای با موهای ژل زده و شلوار جین سوار بر دوچرخه قرمز نمی تواند از آن بالا بیاید .

اما مطمئنم روزی پسری با دچرخه از این شیب بالا می آید از زیر سایه خنک درختان پرشاخه و برگ می گذرد و خیره می شود به پنجره ساختمان دو طبقه ، زنگ دوچرخه را می زند ، دختر برس را از وسط موهایش می کشد بیرون لب هایش را به هم می ساید مزه رژ را احساس می کند ، پشت پنجره می رود ، از بالای گل های شمعدانی به پسر می خندد .

دختر سوار ترک دوچرخه می شود و پسر رکاب می زند .

پنجره هنوز خالی است . نهال ها لاغرند . شیب تند است و آن دو برای همیشه با دوچرخه قرمز رفته اند.