همیشه آرزو داشتم واسه یه نفر نامه بنویسم . اما هیچ کس رو توی هیچ شهر دوری نداشتم .
شهریور سال قبل توی وبگردی ها به وبلاگی رسیدیم اونقدر حرف های زیبا بود که مسخ ش شدم .
اسم نویسنده اش "من" بود . دردهاش دردهای من بود که از زبانش تکرار می شد .
همه آرشیو رو خوندم . گفتم می خوام واسم نامه بنویسی و واسه ت نامه بنویسم .
و این شد آغاز قشنگترین پاییز و زمستون زندگی من . به علت محدودیت های خانوداه "من" نامه نگاری ها تموم شد .
امشب نامه هام و نامه هاش رو خوندم . بعد از اون تلاش کردم تا اون لحظه ها و نامه ها رو تکرار کنم . به هر وبلاگب برای ژیدا کردن کسی که شبیه "من" بنویسه سر زدم . کسی نبود . حتی برای یک نفر هم نامه فرستادم اما اون اصلا شبیه من نبود و حالا حسرت نامه نوشتن می کشتم ...
صد صفحه نامه فرستاده نشده دارم ...
توی آخرین نامه نوشتم :
نامه نوشتن برای تو آنقدر قشنگ بود که به سرم زده برایت تا ابدیت نامه بنویسم شاید چهل سال بعد مسئولین دانشکده ...تعجب کنند از پیرمردی که با وانت باری که پشتش پر از کاغذ است دنبال یک زهره می گردد یک زهره که چشمان قشنگی داشت . عشاق شده بود اهل ...بود می توانست ۲*۲=۴ کند . قشنگ می خندید . کارمندان در چشم پیرمرد نگه می کنند . یکباره قه قاه خنده را سر دهند به آسمان و پیرمرد برود لب دریا و همه نامه ها را بریزد به دریا تا شاید روزی زهره از لب دریا گذر کند و از سبز دریا هزار نامه نرسیده را بخواند .
دلم به اندازه کسوف هزار خورشید گرفت ....
در جایی دیگر نوشتم :
تو توی وقت عجیبی رسیدی وقتی که من در حال پوست انداختن هستم . دارم توی سیاهی خودم گم می شم زهره .دارم متروک می شم . دارم زنده زنده می میرم ...
و او نوشت : پژی ...تو هم همینطور تو هم یه موقع عجیب سررسیدی وقتی که من باید به یه چیز چنگ می انداختم که فکرم رو از بیطفی اش برگردونم ...درسته به هر طرفی برگردونم ....
حیف حیف حیف این ترس کور این فکر هر رابطه ای یعنی گناه ما رو سوزند نامه ها تموم شد . تا مباد کسی ندونه یه پژمانی بود که واسه زهره می نوشت . . .
زهره فارغ التحصیل شود دیگه جایی نبود که نامه پنهانی رو پست کنم .
یادش به خیر
هنوز هوس نامه نوشتنم هست ...
