ايمانا

در حاشیه فقط انتظار است و انتظاری که مدام تکرار می شود . هر بار برای کسی به انتظاریم و در این حاشیه هاست که از یاد می بریم به انتظار که بودیم و فقط لفظ عشق را بهانه می کنیم . لفظ عشق را .

عشق را (گمانم حتی اولین کسی که عشق خودش هم نمی دانست چه می گویید ، تنها به دنبال کلمه بود که بشود با آن تمام حرف ها ، دردها ، لذت ها را معنی کرد و گفت عشق )

امروز فردا می شود ، فردا امروز سیگار ها دود می شود چرخها می چرخد و فقط یاد کسی می ماند که هیچ کس نبوده و همه کس خواهد بود .

چند سال طول می کشد این خودکار به طبعیت برگردد ؟
چند سال طول می کشد که یک تکه چوب خاک شود .
چند سال طول می کشد یک میللنگ خاک شود ؟
پس چرا انسان با این همه آهن ، روی ، فسفر و ... به این زودی فراموش می شود .
بی تعارف می گوییم شاید شش ماه طول بکشد تا فراموشمت کنم ، مدانم زیاد است .

در حاشیه :
فراموشی فراموش کردن نام نیست فراموش کردن تصویر نیست فراموش کردن این است که او وقتی دلش می گرفت چه را بهانه می کرد ؟

پ.ن : می دانید که عکس متن را قشنگ تر می کند . خوب پس حتمن فهمیده اید که عکس ها تزئینی است ؟

+ نوشته شده در توسط پژمان پاكدل |

گندم روي اعصاب من

حتي يك ذره هم مهم نيست . امروز با ديروز شايد هم با فردا هيچ (هيچ = چيزي نزديك 0) فرقي ندارد .
من كفشهايم را برداشته ام . لباس هاي اتو كرده كوچ كردم به هوايي بي هوايي . هوايي كه هيچ جا نيست الا اينجا وسط سلول هاي مغزم . همين جا كه اين كلمات شكل مي گيرد .
اينجا فقط زيبايي است كه از زمان عبور مي كند . يادم مي آيد حسين خسروجردي مي گفت : برايم هيچ چيز مهم نيست . من آرامش دارم . يك آرامش مدام و اين مزد تلاش است .
گمانم كم كم به او نزديك شده ام .

مهم نيست ببخشيد اما نظر شما مهم نيست
تلفن ها مهم نيست
پيامها هم
سربازي
مدرك
آينده
.
.
.

گمان دارم كم كم به نبض آرامش مي رسم . روي خط خاكستري و نازك و اعصابم يك دانه گندم جوانه زده .

+ نوشته شده در توسط پژمان پاكدل |

باور كنيد ما انسانيم . . .

حالم به هم مي خورد . دل آشوب مي شود . زرد آبي ته دلم يخ مي زند و باز مي جوشد . با خودم مي گوييم اينها آدم هاي بدي نيستند فقط روي جسد هزاران نفر ايستاده اند . نه اصلن منظورم آقاي ... يا جناب ... يا حتي ... منظور من آدم هاي خيلي كوچكتر هستند . كساني كه انجمن ادبيات داستاني مشهد را در دست دارند .
سياه است حتي از فهرست سياه 50 سال پيش هاليود هم سياه تر . سياه تر هم مي شود چون قرار است اسم من هم برود درون آن فهرست . مي دانم خوب مي دان به چه كساني دارم مي جنگم بايد نوشته بايد از جايزه چند جشنواره خداحافظي كنم . در شغلم احساس خطر كنم و كمي ديرتر به آرزو هايم در داستان نويسي برسم .

مي دانم خانوم ... يا آقاي ... آدم بدي نيستند فقط يك كم هواي دوست و رفيق را دارند و براي خودشان يك باند كوچك راه انداخته اند بيچاره ها هواسشان نيست اگر يك لحظه زير پايشان را نگاه كنند مي بينند روي جنازه چه كساني ايستاده اند . من خود به شخص ازشان بدي نديده ام خيلي از دوستان هم فكر مي كنند من در باند آنها هستم از اينجا بهشان مي گوييم ساده ايد لوح . . .
خلاصه كه آنها كار بدي نكرده اند چند باري همسران دوستانشان را يا شاگردان خودشان را در جشنواره اي كه خودشان بر پا كرده بودند را (مي گوييند پول جشنواره را ارشاد داده ) برنده كرده اند . با پول ارشاد مدرس داستان نويسي دعوت كرده اند كه باز هم از اتفاق در آن كلاس فقط شاگردان و همسران شركت داشته اند .
آي آي كه اگر بدانيد اينها به چه كساني (دانسته يا نادانسته) چه ظلم هاي كردند چه استعداد ها را كه كشتند .
لعنت شان نمي كنم فقط مي گوييم كاش بدانند چه ظلمي كرده اند .
مي دانم اين باند بازي ها در همه جا هست اما چشم من اين يكي را خوب ديده ! خيلي خيلي خوب . . .

+ نوشته شده در توسط پژمان پاكدل |

صبح بخير هواشناس . . .

مصاحبه من با دكتر مجيد حبيبي

در روزنامه قدس بخوانيد . . .

+ نوشته شده در توسط پژمان پاكدل |

زنانه

هی دختر مرد خودت باش . هر وقت زنت خواست گريه كند تمام زورت را در بازو هايت جمع كن و بعد در آغوشش بكش . بگذار تمام تنهايي هايش را درد هايش را روي شانه هاي تو بريزد آنقدر كه هق هق هايش در خواب گم شود . (برگرفته از نامه يك دوست )

+ نوشته شده در توسط پژمان پاكدل |