در  حاشیه فقط انتظار است و انتظاری که مدام تکرار می شود . هر بار برای کسی  به انتظاریم  و در این حاشیه هاست که از یاد می بریم به انتظار که بودیم و فقط لفظ عشق را بهانه می کنیم . لفظ عشق را .

 

عشق را (گمانم حتی اولین کسی که عشق خودش هم نمی دانست چه می گویید ، تنها به دنبال کلمه بود که بشود با آن تمام  حرف ها ، دردها ، لذت ها را معنی کرد و گفت عشق )

 

 

امروز فردا می شود ، فردا امروز سیگار ها دود می شود چرخها می چرخد و فقط یاد کسی می ماند که هیچ کس نبوده  و همه کس خواهد بود  .

چند سال طول می کشد این خودکار به طبعیت برگردد  ؟
چند سال طول می کشد که یک تکه چوب خاک شود .
چند سال طول می کشد یک میللنگ خاک شود ؟
پس چرا انسان با این همه آهن ، روی ، فسفر و ... به این زودی فراموش می شود .
بی تعارف می گوییم شاید شش ماه طول بکشد تا فراموشمت کنم ، مدانم زیاد است .

 

 در حاشیه :
فراموشی فراموش کردن نام نیست فراموش کردن تصویر نیست فراموش کردن این است که او وقتی دلش می گرفت چه را بهانه می کرد ؟

پ.ن : می دانید که عکس متن را قشنگ تر می کند . خوب پس حتمن فهمیده اید که عکس ها تزئینی است  ؟